110.

Gül Muştusu kitabındaki aynı adlı şiir ile bir sonraki kitap Zamana Adanmış Sözler’in ilk iki şiiri (“Sürgün Ülkeden Başkentler Başkentine” ve “Esir Kent’ten Özülke’ye” şiirleri) tek kitabın altın sayfaları olacakken talihsiz bir şekilde iki ayrı kitaba konu olmuş.
Keşke bu parçalanma olmasaydı. Tuhaf buluyorum bu şiirlerin bir arada olmayışını, farklı kitaplara dağılmış olmasını.

Söz konusu şiirlerde Karakoç, Peygamberimizin sembolü kabul edilen gül kelimesinden âdeta bir şiir ülkesi kurar. Peygamberini yitiren bir ümmete onu yeniden hatırlatmanın muhteşem destanı gibidir. Kelimelerden, şiirden ve Mü’min bir şair kalbinden yükselen bir duadır. Çizilmiş en son ve muhteşem bir peygamber portresidir.

“Size bir mutluluk haberi gibi

Gül gelecek

Kıyamet demek gülün geri gelişi demek

Gül peygamber muştusu peygamber sesi”

Kanaatimce bu şiirler Sezai Karakoç’u ve şiirini en yüksek noktasında temsil kabiliyetine sahiptirler. Sezai Karakoç’un kalbi, adeta şiir olup kelimeleşmiş. Okurun hayal iklimine mevlidin ve naatın tohumlarını serpe serpe ilerler ve Peygamber iklimini âdeta bir marşa dönüştürürler.

Sezai Karakoç, bir peygamber âşığıdır. Onu bu anlamda en çok (belki de bir tek) Fuzuli ile kıyaslayabiliriz.

111.

Ulysses okuru, bir günün hikâyesini bitirebilmek için sekiz yüz sayfadan fazlasını okumak zorundadır.

İnsanın zamanla ilişkisinin çarpıcı bir anlatısıdır Ulysses.

Anlatılır ya: Bir pir-i faniye kaç yaşındasın dediklerinde “bugün” diye cevap verir. Hayat bir günden ibarettir demeye getirir lafı. O da, bugündür.

İşte Ulyssess, o “bugün”ün hikâyesidir. 

James Joyce kadar günü uzun sürmüş başka yazar yoktur. (Yok mudur?)

112.

Gece yazarıyım ben.

Yaşamda da böyleyim. Gece adamıyım.

Vardır benim gibiler.

Gündüzlerin benden alıp götürdüğünü, kopardığını, parçaladığını düşünürüm. Gece gelince, koparılanları toparlarım, onarırım ve fikrederim.

113.

Güneş, teni parlatır.

Ay, kalbi parlatır.

114.

Suriye’de olup bitenler umut verici.

Parçalanmış ülke, bugün, bu gece, bütünlüğüne yeniden, tastamam ve mutlak bir şekilde kavuşacağı müjdesini verdi.
Bir ülkeden fazlası olarak geleceğimize yerleşmekte.

Türkiye, yeniden, tahminlerin ötesinde, kendi muhteşem zirvesine ilk adımını böylece atmış oldu.

Şam’da bir ışık yandı bu gece.

Ebedî bir ışık…

Çok, çok öteleri aydınlatabilecek bir ışık…

10 Mart 2025.

115.

Edith Piaf (Fransız).

Verdi (İtalyan).

Bugünler bunlarlayım.

Nedenini tam bilemiyorum.

116.

Ramazan vücudumuza oturduğunda

Ruhumuzun tadı değişiyor.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir