O’na

Ne zaman kendimden izlesem nur yüzünü

Önümde, devrinden kalma özlemlere inat

Çürüyen dişlerinle hafif bir tebessümün

Tebessümünün hafif olması canımı sıkıyor

Ya da kalmadı eski özlemlerimizin tadı

Ve yine haksız çıkarıyor zaman beni

 

Sen ki şiirin kız kardeşi ve benim eşimsin

Daracık omuzların dökülüyor ince beline

İşte demet demet yayılıyor güzelliğin

Bakışsız gözlerin, çürüyen dişlerinle

Dudaklarında bahar çatlağıyla eşimsin

 

Şimdi üşüyorsun, ellerimi al da git küçüğüm

Kar dedin, kar yer almayacak hayatımızda

Ağlarken gölgesi bedenimde eşimsin

 

Şimdi kokmuyor duvardaki gülün kurusu

Dirseklerimi deliveren masa hiç sallanmıyor

Ayak yolu, kapı önü, mevsimlerin hatırasıyla

Bir vedaya sıkıştıramadık gidişlerimizi

Sen şiirin kız kardeşi, üstelik eşimsin