91.

Yarın Maraş’ta olacağım.

Yedi Güzel Adam Sempozyumunda portre kitaplarım üzerine konuşacağım.  

Deprem sonrası Maraş’ı da nihayet görebileceğim bu vesileyle.

 92.

Mehmet Aycı’nın İki Yüz isimli, kalın mı kalın kitabında, kişilere ilişkin yargılarını okuyunca Aycı’nın sezgilerinin keskinliği, kıvraklığı ve hesap dışılığından ürktüm. İnsanları beklenmedik noktalarından kavrıyor ve tahmin edilmedik sentezlere ulaşıyor. Hayran  olunası bir dikkati var.

Ben dahil iki yüz kişiye yer vermiş kitapta.

Kısa kısa.

İki sayfayı geçmeyen portre yazıları.

Bahsettiği kişilerin çoğu şair ve yazar. Onların şiirine, şairliğine, öykülerine, yazılarına, yazarlıklarına ilişkin keskin ve acıtıcı tespitler var. Bunlardan bir kısmını aşağıya aldım. Vurgular bana ait.

Şöyle demiş bir şairle ilgili olarak: “Harf Devrimi’nden öncesini pek bilmez, okumaz da…”  Birkaç paragraf sonra da şöyle bir cümle kurmuş aynı kişiyle ilgili: “Uzun, eleştirel, kendince tutarlı düzyazılar, şiir bağlamında aktüel sayılacak yazılar yazdı; yazıyor.”

Başka bir şairle ilgili olarak da şunları söylemiş: “Şiirine özensiz düzensiz serptiği aktüel mevzuların, aktüel isimlerin narin bir kır çiçeğinin kıvrımlarında kelebek gibi değil, sinek gibi durduğunu, (…). Sonra bunun samimiyet-hesaplılık çarpışmasında hesaplılığın, yığınların akışına dâhil olma içgüdüsünün bir sonucu olduğu kanaatine varır, şairi sığ ve sıradan bulurum. Şairin hoşuna gitmese de bir de böyle bilirim.”

Bir diğer şairle ilgili de şunları demiş: “Etkileri itibariyle kendisiyle yaşıt bir edebiyatın müşterisi, müdavimi ve münekkidi.”

Yine bir başka şair ile ilgili başka tespitler: “İnanılmaz bir şiir potansiyeli var söylediklerinde…” Devamında da şöyle demiş: “Ne var ki Türk şiirine “başlangıçtan bugüne” bütüncül bakmadığından, gerekli görmediğinden belki, belki, o uzak dönemlerdeki ağabeylerin popüler etkisi bulunmadığından yakın dönem şairlerinden ağabeyler biçimlendiriyor şiirini…”

Bu ifadelerde Aycı’nın parmaklarının iğneleştiğini görmemek mümkün değil

Her kelimesiyle üstün yeteneğine vurgu yaptığı isimler de var.

Sadece şairlere ve şiirlerine ilişkin değil, öykücülere ve öykülerine ilişkin de ilginç, derinlikli, kimi zaman acıtıcı hükümler yer alıyor kitapta

Ne ki, Aycı’nın kullandığı dil, cümleleri birbirine bağlama biçimi, herkesi yerinde tutmayı da başarmış. Ötelememiş kimseyi, siteden kovmamış ya da gereksiz abartılara boğmamış tespitlerini.

Zarlarının altında kalmış onca büyük yazarımızın/şairimizin varlığını bilerek biz de zarımızı atalım: Gelecekte dönüp bakılacak bir kitap olacağını düşünüyorum İki Yüz’ün.

 93.

İlk defa karşılaştığınız birinin, size karşı, yavaş yavaş sert, incitici, haksız cümleler kurmaya başladığını gördüğünüzde, dahası, bu cümlelerin, bedeli ödenmemiş kanaatler taşıdığını anladığınızda, bu kadar öfkeyi, bu kadar kirli tavrı bu şahsa emanet edenlerin nasıl da acımasız olduklarını bilmenin ve zavallı emanetçinin emaneti kendi malı zannetme cüretinin oluşturduğu katı mı katı boşluğa ansızın çarpmanın muhteşem çaresizliği…

 94.

Maraş’a bir daha uğrar mıyım, bilmiyorum.

 95.

İncinmeler, gide gide, inceliklere çevirebilir:

Yolu

Yolları

Yolumuzu.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir