Birbiri üstüne inmekte zulüm
Kimsenin aklına düşmüyor ölüm
Lamı cimi yok yaşadığımız, yaşamakta olduğumuz her türlü seviyesiz melanetin, paçozluğun nedeni yıllardır içinde debelendiğimiz güncel hayatın ve hiçbir tahsili hedeflemeyen saçma eğitim düzeninin el birliğiyle verdiği sözde terbiyedir. Yarı cahil bile sayılamayacak, ne adam akıllı bir kitap okumuş, ne şiirden haberi olan, eline tutuşturulmuş, kendisinden bin kat daha akıllı telefona gözünü, zihnini sabitlemiş, dış dünyayla, olgularla ve gerçeklikle ve hakikatle bağı kalmamış, lümpenlikte bile sınıfta kalacak yığınlar… İçine doğduğu kültürün yabancısı, tarihin ve inancın cahili kitleler…
Güya kültürüyle, tarihiyle, inancıyla barışık ya da tanışık oldukları varsayılanlara, öyle görünenlere ne demeli? Bunlar hakkında da en fazla, belirli birkaç kitabı okumuş, yalapşap bazı şiirler hakkında malumat sahibi, ortaokul seviyesinde slogancı sahte bir dinî coşkunluğun esiri denilebilir. Bunların en mürekkep yalamışları bile kesif bir entegrizme batmış vaziyette bin yıl önceki dünyada yaşadıklarını zannedenlere has bir dar görüşlülük ve mezhepçilikle dini konulara bakarken dünyada olup bitenleri de sığ bir kurtlar vadisi senaryosu olarak analiz etmekte, strateji parçalamaktadırlar. Okullarla, medyayla, dizi filmlerle, gündelik hayatla, ekonomiyle, yönetenlerle, yönetilenlerle, stk’larla, gruplarla, cemaatlerle, cemiyetlerle, mahfillerle evire çevire eğitip terbiye ettiğimiz “şey” işte bu kadardır. Bakarsanız mavi ekranlara, herkes feylesof, herkes dindar, herkes erdem abidesi, herkes milliyetçi, herkes demokrat, herkes solcu, herkes toplumcu, herkes insancıl, herkes herşey! Fakat ortada bir şey yok. Herkesin elinde reçeteler var koşuşturuyorlar oradan oraya hasta arıyorlar kurtarmak için. Kimsenin kendine bir ilaç sunası yok. Bir yenilgi yaşıyoruz evet, 300 yıldır süregelen ve peyderpey bizi silikleştiren öykünmeci yenilgimizin sonucu da olsa bambaşka bir yenilgi bu yaşadığımız, ahlaksız bir yenilgi. Aileden, sokaktan, mahalleden, şehirden, topluma, kurumlara dek yayılmış bir içboşalması. Toplumsal düzende hiyerarşinin, kurallılığın yitip gittiği bir yenilgi. Hayatın, toplumsal yaşamın, kurumların hiçbir yerinde işleyişin kurallı ve bu yüzden öngörülebilir olamadığı bir düzen söz konusu olan. İnsanlar ve topluluklar çirkin bir sis perdesi altında belirsizliği azaltamadan giderek daha fazla çıldırarak yaşamaya çalışıyor. Herkes, her şeyi yanlış yaparken doğruluk nutukları atmayı müsekkin kabul etmiş gidiyor. Hergün karşımıza çıkıveren türlü melanetler karşısında hâlâ şaşırıyor olmamız bile yapmacıklığa bulaşıyor. Herkesin susmasına ve gözlerini kapayıp içine bakmasına ihtiyacı var tabiatın.
Dünya, insandan yorulalı çok olmadı mı? İnsanın hesabı yaklaşmadı mı? Salih işler yapanlar ve hakkı ve sabrı tavsiye edenler kurtulup da nereye gittiler? Biz şu dünyanın çerçöpleri dipte kalanları neyin telaşındayız? Kendinden başka doğrultmayı deneyebileceği başkaca hiçbir şeyin olmadığını anladığı an insan, zevkine daldığı yenilginin ahlaksızlığındaki payıyla yüzleşebilecektir ihtimal. Bütün bu serzenişin sebebi ve gayesi ne kendini bu olan bitenlerin dışında makbul bir yerde görmektir ne de ne hale geldik yakınmasıdır. Ne geçmişle övünmeli, ne olan bitenle yerinmeli, sadece kendimizi bilmeliyiz.
Daha neler gelir bu garip başa
Sırr-ı hikmetine karışmam hâşâ
Ruhsatî sen beni çalma gel daşa
O terazi mizan kimin aklında?
