81.
“İstiğrak hâli’ni “daldırma/dalma” kelimesiyle karşılamış Leyla Arsal. Ebubekir Eroğlu şiiri üzerine yazdığı bir yazıda çıktı karşıma.
İstiğrak, “daldırma” olarak da anlaşılabilir mi?
Fih-i Ma Fih’te “istiğrak hali”ne ilişkin alegorik bir anlatım var. Bu anlatım bende hep kendini açıklayıp durmuştur. Ceylanın, bir av olarak, aslanın pençesinin gölgesinde mutlak bir çaresizlik ve teslimiyet içinde öylece duruşu anlatılır. Ölüm, mutlak bir şekilde, az ilerde beklemekte ve ceylan, aslanın bedeninin parçası olarak yok olmaya hazır durmaktadır. İki can, kısa bir müddet sonra, tek can haline gelecek ve bir kez daha hakikat tecelli etmiş olacak. Bu alegorik anlatım, derviş olmanın kaçınılmaz gereği olarak şeyhe mutlak teslimiyetin gereğini işaret eder.
“Daldırma/dalma” kelimesinin Mevlânâ’nın alegorisine karşılık gelebilme kabiliyeti nedir diye soruyor insan.
Nedir?
Ne dersek diyelim, “daldırma/dalma” fena bir buluş değil.
82.
7 Ekim 2023’ten bu yana dünyada olan biteni anlamaya biraz daha yaklaşıyor muyuz ne?
Filistin halkı, her şeyden önce, mazlum kavramının ifade ettiği her ne ise onun sembolü olduğu için bizi ilgilendiriyor. Zalim ile mazlum, bu kadar apaçıklığına rağmen, ısrarla karıştırılıyor.
83.
“Seni kız arkadaşlarından
Sevinç gözyaşları içinde
Öpen olmayacak mı”
(Sezai Karakoç)
84.
Vakit gece yarısını geçince, karanlığın ve yalnızlığın bu anında, uzun telefon konuşmaları yapabileceğiniz kişilerin varlığını hissetmek… Bu tadı derinlerde duymak…
İnsan, çoğu durumda, tutunacak dal arayan bir varlık…
85.
Müslümanın sesinin gürleşeceği vakit çok uzakta değil.
Bir yerde bir acı başladığında o sesin de orantılı olarak arttığını duyacağız.
Bir umut ışığı:
Bir bilinç doğruluşu:
Bir uyanış direnci:
/HEPSİ/
Sadece ve sadece onun kalbinin hizasından görülebilecek şeylerdir çünkü.
86.
Kitap okumak sizce nedir, dedi:
“Anlam arayışı!”
Tamam da, dedi, yani kitabı sevmekten ne anlıyorsunuz:
“Anlamın uzakta olmadığını ima etmesini.”
87.
Okur sayılmanın dünyadaki ölçüsü, yılda en az 10 kitap okumakmış.
Bence ölçü şu: En az 5-6 raflık dolu bir kitaplığının olması.
88.
Dag Solstad.
Norveçli yazar.
Bjorn Hansen’in hikâyesini anlatıyor. Kitaplarını bu kahramana adamış sanki. Öylesine sıradan bir adam ki Hansen, peşine takılıp gidesi geliyor insanın.
*
Sıradanın, olağanüstü ile, anlaşılması güç bir ilişkisi, bir yakınlığı, hatta bir iç içeliği var. Bu ilişki, aslına bakılırsa, hem tuhaf hem de müthiş. Sadece bu kahramanla sınırlı değil söylediklerim: Gerçeğin bizatihi kendisi de böyle. Sıradan, olağanüstünün bir egzersizi olarak var oluyor adeta ya da olağanüstü, sıradanın içinde bir egzersiz olarak mevcut bulunuyor.
89.
‘İmdaat!’ sesini
Unutmuş mu
Sor bakalım: ağzına ve kalbine!
*
Varoluş, başkalarının bittiği yerde başlıyor.
90.
Kış yaklaşıyor.
Benim için bu, tiyatro mevsiminin başladığı anlamına da geliyor.
Gösteriler için bilet bulabilmek başlı başına bir iş; çoğu zaman. Hele bazı gösteriler için biletler, tam anlamıyla, aslanın ağzında. Satışlar başladığı anda bitiyor. Var mı kolay bir yolu, hiç bilemedim ben.
Salonlar hep dolu dolu.
