Hayat; insanın ilk çağları için ova, gençlik çağı için bir vadi, yetişkinlik çağı için bir dağ gibidir. Evet, başlangıç ovadadır. Oradan vadiye geçer. Vadi, dağa hazırlıktır; Engelleri, ne dağ kadar yüksek ne de ova kadar alçaktır. Dağa gelince hayat netleşir. Elbette dağın büyüklüğü vadiye göre değişir. Hangi vadiden geçildiği önemli. Bir ova, bir vadi ve bir dağdan ibaret olan hayatta yaşayabilmek için “yürümeyi öğrenmek” gerek bu nedenle.  Bize bunu öğretecek olanlar dağını bulmuş, dağına çıkmış adamlardır. Sina’da buldu Musa peygamber yürümesini; Hz İbrahim, Haram el Şerif dağında; Hz. Nuh, Cudi dağında; Hz. İsa, Zeytin Dağında; Hz İlyas, Karmel dağında; Hz. Şuayb, Şuayb dağında ve Efendimiz Hira dağında.

Biz dağa, bize gösterilen dağa çıkmak için geldik dünyaya. Çünkü alçaktayız, yani dünyada. Tek amacımız bu çukurdan dağa yürümek. Bunun için insana bir akıl verilmiş, dağına bağlansın diye; sonra bu aklın anlayabileceği bir kitap gönderilmiş, nereye bağlanacağını bilsin diye; ardından bu kitabı bu akla idrak ettiren birer peygamber gönderilmiş, nasıl bağlanacağını bilsin diye. Ova akla, vadi kitaba, dağlar da peygamberlere benzer bu nedenle. Ova da düzdür, akıl da; vadi de sular insanı, kitap da; dağlar da yücedir, peygamberler de. 

İnsan, ömründe yürürken kâh Cudi dağına kâh Zeytin dağına kâh Hira dağına çıkar, zamanla dağlaşır. Bir süre sonra kendisi bir dağ kurar; güç ve kudret sahibi olur, dengelenir, tevazuya erişir, sığınak olduğu kadar güven limanı da olur, insanları yüklenir ve sorumluluk sahibi olur. Dağlar vadileri anlar, çünkü onlar arasında yaşar; ovaları da anlar, çünkü oradaki rahatlığı görür. Hâsılı dağ görür, vadi süzülür, ova durur. İnsan yürürken ovada durmayı; vadide yürümeyi, dağda görmeyi öğrenir.

Evet, insan yürümeye “hata yaparak” başladı, bundandır (Hz. Âdem’in) ilk dileği affedilmekti. İblis ise yürümeye “hata yaptırarak” başladı, bundandır onun ilk dileği mühlet istemek oldu. İnsana imtihan, İblis’e görev verildi. Böylece, insana dağı hedeflemesi öğütlendi. İblise ise dağa giden yollar verildi. Bu sergüzeştte, insanın bir kısmı ovada, bir kısmı vadide oyalandı, kaldı; bir kısmı da dağa yükselmeyi akletti, ama çok azı dağa erişti. Ne ki, çoğunluğu yürümeyi unuttu.

İnsan en büyük dağı olan nefsini aşamadı, ona hep yenildi; ihtişam vadisinde yolunu şaşırdı, orda hep oyalandı; ovayı kendine mesken eyledi ve gaflete daldı. Yürümeyi dışarı doğru bir şey sandı; gafletine yürümedi, onunla savaşmadı. Onla mücadele etmek bir yana, onu şımarttı, yüceltti ve altından kalkamadı. Bugün ise yaşadığı sefaletini kendine sunulmuş ikram sanmaya devam ediyor.

“Bütün dağların üzerinde,

Sükûnet var,

Ve bütün ağaç tepelerinde.

Hissediyor musun

Neredeyse hiç esinti yok;

Ormanda kuşlar suskun.

Sadece bekle! Yakında

Sen de huzura ereceksin.”

(Johann Wolfgang von Goethe)

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir