-Behçet Necatigil’e-

Kadrajlarda yüzerken naylon gülüşlerimiz,
Savrulur her köşeye ve çağırır Samirî.
Adlarımız ad değil Musa’yı beğenmeyiz,
Putlar şehri kalbimiz, evet bulmak zor biri.

Dünya geniş bir perde; gölgelerin oyunu,
Okunur alfabeler ki bir düzden bir tersten
İpler uzun ya kısa, pek fark etmez burada
Cümle ağalar, beyler, bir gün iner perdeden.

Çok değil halkın derdi her zaman da asgarî.
Kılkı cavlak dalkavuk çıkar iken binayı.
Karış kalabalığa, sen de çığır bir parti,
İzle, seyret ve paylaş, her gün vaat kusanı.

Çoğumuzun dilinde öksüz durur tevazu
Tuşu gevşek kürsüde herkes büyük bir vaiz.
Ahlaka mugayir hal? -Bilir tespite mâlik-
Kalplerde olup biteni- yahut da neye haiz.

Nasıl posta oturdu hürmetli haz u zevkler.
İmdi iyidir böyle ahir zaman mürşidi.
O ulu görklü peygamber-yatar iken hasırda
Son model arabayla cezbe vasıl şeyhleri.

Yoruyor artık bizi bağır bağır konuşmak,
Ve zulümlere karşı gelinmiyor çok pozla.
Bize yaraşır bir duruş; cesur, adil, şefkatli…
Ey insanlık böylece, çıkacağız sabaha.

                           

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir