Uzunca bir süredir bir kadına tutkun. Utangaçlığını yenip açılamadı.
Her sabah güçlükle uyanmakta ve istemeyerek işe gitmekte. Ayaklar sürüklenir. Omzunda asılı çantası ağır.
Bütün gün diğerlerinden kendisini soyutlayarak çalışmakta. Kimseyi duymaz, görmez. Konuşmak zorunlu olarak.
Akşam iş çıkışı oyalanmak yoktur, geç kalırsa cezalandırılacakmış gibi hızlıca evine yönelir.
İletişim, bir arkadaş, bir konuk kabul edilmez. Yol üzerinden aldıkları mutfakta çürür.
Salonda çiçekli desenli bir kanepeye uzanmakta. Aklında hep tutkun olduğu. Tutkusu onun değişmezi.
Salonun ortasında büyük bir sehpa. Üzerinde süslenmiş fanus. İçerisinde kırmızı betta balığı. Bakışlarını hiç ayırmadan büyülenmiş gibi balığa bakmakta.
Bir süre ortalıkta sessizce dolaşıp duran kedi ansızın sehpanın üzerine sıçradı. Saklanmış yırtıcılığı. Fanusu sert bir şekilde üst üste tırnakladı. Balık ise hiç etkilenmedi, saldırıya ilgisiz. Deneyimlendi, kedi bir kez bile camın ötesine geçemedi.
Kırmızı betta balığı. Uzun kuyruğu ve uzun yüzgeçleri. Bir bayrak gibi savura savura dönüp durdu.
Kedi patisini kaldırıp yine fanusa dokundu. Fanusun üzeri ince ince tırnak izi.
Tutkun adam her gün saatler boyu uzandığı yerden onları izlemekte.
Uykusu bastırdığında her olasılığa karşın fanusu kedinin ulaşamayacağı yüksek bir dolabın üstüne özenle yerleştirmekte.
