Gazete kâğıtlarına sarılmış bir ömrün
Üzerine dökülen lafügüzaf kelimelerle sırlanıp
Tatlı bir esinti sunan yaşamak gibi
Rüyaların sona ermesiyle bitecek bu şiir

Ulaşmak için uyanmam gerek
Lakin bu hakikate dayanır mı yüreğim
Bazen umduğunu bulamaz insan uyanıp
Bu hayatı anlamak ne demek

Duvara asılan söz de uyandırmıyor beni
Bir el çekiyor içine kalan ömrümü
Su taşıyan bir kadından dua ister gibi
Yunus’un duasıyla avunuyorum

İnsan uykudadır ölünce uyanır
Uyandığımda pişmanlık sarmasın diye ruhumu
Kirpikleri olmak isterdim
Peygamberi hatırlasın diye yüzüne su çalınan çocuğun

Beni yukarı çeken tulumba başında bir dua
Korkuyla ümit arasında bir gayretle
Aydınlığa kavuşmuş
Bir âmâ gibi sonsuzluğa ilet

Uyandır beni
Korkmuş bir hergelenin uykuyla uyanıklık arasında
Savruk bakışlarıyla değil
Huzurlu bir ezgiyle yeniden doğar gibi günahsız
Annenin kucağına alırken ki gibi çocuğunu
Göbek bağımı kes benim dünyadan
Hatırlat ruhuma üflenen bu nuru