Çocukluğumun üç senesi uzak bir şehirde, o şehrin de uzak bir ilçesinde geçti. Bu ilçenin de uzak bir kasabasında… Burası bir deprem köyüydü ve bundan önce meydana gelen depremlerden dolayı kasabanın yeni evlerini tepenin eteklerine doğru yapmışlardı. Bizim evimiz de bir hayli yukarıdaydı. Kışın rüzgârlar esmeye başladığında, evimizin tepesindeki çinko çatı da akıl almaz şarkılarını söylemeye başlardı. Bitmez tükenmez şarkılardı bunlar.
Güz der demez kar gelirdi. Nisan ayına kadar da köyden kar kalkmazdı.
Bu kasabanın en unutamadığım tarafı elektriksiz olmasıydı. Bu sebeple bütün evleri idare lambaları ışıtırdı. Bu ışık elbette cansızdı. Körsekti. Belli belirsiz bir ışığı olurdu. Kardeşlerimle birlikte okuldan gelir gelmez ödevlerimizi yapardık. Ki akşamları ödevlerimiz için ışık bulamamak tehlikesi vardı. Bulsak bile idare lambasının körsek ışığı gözlerimizi bozabilirdi.
Bu kasabada yaşamanın en güzel tarafı bahar aylarıydı. Bahar bütün neşesiyle gelirdi. Tohma deresi çağlamaya başlardı. Çayırlarda gördüğümüz çiçekleri ömrümüz boyunca başka hiçbir yerde görmedik. Koklamadık. Böylesine güzel bir doğa parçasının içinde çocuk olmak dünyanın en güzel şeyiydi. Çiçek toplamaya gider, Tohma deresinde “tor”la balık avına gider, Aygır gölüne gider, Mezarlık tepesine gider, çevre köylere gider, gider ha giderdik.
Bu kasabada kış yaz bizi dış dünyaya bağlayan tek şey vardı. İçinde sönük lambasıyla bize hep hüzünlü duygular veren radyo. Radyo ama en az bir metre uzunluğunda ve yirmi santim eninde, gene yirmi santim derinliğinde ahşaptan bir heyula idi bu. Taşınması zor, gayet karizmatik bir alet. İşte bu radyonun kulağını çevirdiğimiz zaman uzak ülkelerden veya uzak şehirlerden birtakım sesler duymaya başlardık. Uzun aramalardan sonra kendi dilimizde sözler, türküler, şiirler duyduğumuz bir aygıta dönüşürdü bu radyo.
Buradan tanımadığımız çocukların sesleri gelmeye başlardı. Arkası yarınlar, yani ses tiyatroları dinlerdik. Zaman içerisinde bu radyodan gelen seslerin beni bu ıssız ve uzak Anadolu köyünde zehirlemeye başladığını fark etmiştim. Evet! Radyodan gelen güzel sesler bana bu kasabada geçirdiğimiz günlerin sönüklüğünü ve zorluğunu göstermek içindi adeta.
Bu radyonun kulağını ne zaman kıvırsak, çok güzel konuşan bir kız çocuğu veya oğlan çocuğu bize büyük şehrin içinden bazı olaylar, anılar aktarıyordu. Belli ki Ankara’da veya İstanbul’da yaşıyordu bu konuşan çocuk ve kendi hayatından ışıklar sızıyordu bizim dünyamıza.
Zaman geçtikçe bu konuşmacı çocuklara düşman olmaya başlamıştım. Bu konuşan çocukların yaşadıkları evler başka evlerdi. Bu konuşan çocukların konuşmaları benimki gibi değildi. Bu çocuklar, bizim çevremizde olmayan birçok şeye sahipti. Sesleri başkaydı bu çocukların. Gülüşleri, esprileri. Hafta sonu gittikleri yerler. Akşam ailesiyle yedikleri yemekler. Anne ve babalarıyla konuşmaları. Her şeyleri başkaydı. Evleri daha güzeldi. Bana öyle geliyordu. Elbiseleri ve hayatları daha renkliydi.
Böyle düşünüyordum, çünkü ben de bu kasabaya gelene kadar geçen çocukluğumu şehirde geçirmiştim ve şehrin birçok imkânının içinde yaşamıştım. Bu durumu düşündükçe giderek içimde derinlemesine bir oyuk açılıyordu. Ne yattığım yatağı beğeniyordum, ne arkadaşlarımın beni çağırış şekillerini… Ne kıyafetlerimi beğeniyordum. Ne sınıfımı… Ne okulumu… Ne öğretmenimi… Top oynuyorduk ama bizim topumuz eminim ki onların topu kadar güzel değildi. Onlar masada yemek yiyordu, biz yer sofrasında.
Radyodan sızan seslerle kendime hayali bir dünya var etmiştim ve bu dünya tamamen benim düşlerimle inşa olmuştu. Artık gece gündüz, akşam sabah, okulda evde, çayırda, derede ama her yerde ve her zaman işte bunu düşünüyordum. Sabah kalktığımda bazen ruhumda bir hafifleme hissediyordum. Birazcık düşününce bunun sebebinin uyurken “derdimi” unutmuş olmam olduğunu anlıyordum. Uyku iyi geliyordu ama uyanınca gene aynı şeyleri düşünmeye başlıyordum.
Sanki büyük bir kuyunun içine düşmüştüm ve bu kuyudan hiçbir zaman çıkamayacaktım. Üstelik bahar da gelmişti. Kasabanın en güzel günleri başlamıştı. Üstelik bu kasabadaki günlerimiz bitiyordu ve şehre dönme vaktimiz geliyordu. Ama ben gene de radyodan sızan seslerle içimde yaşanan toprak kaymasının açıklamasını kimselere yapamıyor, acılarımı kimseyle konuşmuyordum.
Ketum bir çocuktum. İç dünyamda olanları kimseyle paylaşmazdım. Bu yüzden de başım bir belaya girdiğinde onun sadece benim başıma gelmiş bir dert olduğunu sanıyordum. Daha kötüsü de ömür boyu bu dertle birlikte yaşamam gerekeceğini sanıyordum. İçine yuvarlandığım bu kuyudan, içimde açılan karanlık oyuktan bir gün ansızın çıkıverdim. Hem de o kadar hızlı oldu ki bu… Anlatamam. Ama gene de anlatmaya çalışayım:
Annemin çok yakın bir arkadaşı kasabada hemşire idi. Annem kasabada sadece bu kadınla görüşürdü. Neredeyse her gün görüşürlerdi. Ben bir gün bu hemşirenin lojmanı için yapılmış bahçede oynarken, o güne kadar köyde hiç görmediğim bir yaşlı kadının çok ağır bir çuvalı taşımakta zorlandığını gördüm. Kadın biraz garip giyinmişti. Yeşil renkli kadife elbiseler vardı üzerinde. Beyaz yüzlüydü. Kasabadan tanıdığım kadınlara hiç benzemiyordu. Kadının yanına gidip çuvalı taşımasına yardım etmek istediğimi söyledim. Yeşil kadifelerin içinden sızan beyaz yüz, bana gülümsedi:
“Serçe kadar etin yok. Olmaz yavrum, sen yardım edemezsin.” dedi. Çuvalın altında işkence çeker gibi sesler çıkartıyordu. O an nasıl olduysa kadının elinden çuvalı zorla çektim ve birlikte taşımaya başladık. Yeşil giysili kadının çuvalı nereye kadar götüreceğini bilmediğimden içimden ‘İnşallah köyün en uzak evi değildir.’ gibi bir düşünce geçiriyordum. Korktuğum gibiydi. Köyün en uzak evine kadar pancar gibi olmuş suratlarımızla bu gâvur ölüsü yükü taşıdık. Taşıdık ama ikimizin de çulu çıkmıştı. Çuvalı bırakınca kendimi merdivenin basamaklarından birine attım. Nasıl bir “hoh”lamışım! Kadın o zaman nasırlı ellerini saçlarımdan geçirdi. “Allah da senin derdini alsın!” dedi.
Bu sözlerden hiçbir şey anlamadım. Hızla hemşire teyzenin lojmanının bahçesine döndüm. Annem falan ararsa fırça yemek istemiyordum. Daha lojmanın bahçesine girmeden bir asker cipinin yolda beklediğini ve hemşire teyzenin cipin penceresinden başını çıkartarak bana seslendiğini fark ettim. Neler olduğunu anlayamıyordum. “Gel hadi, neredesin, gidiyoruz, az daha sensiz gidecektik!” dedi hemşire teyze. Bir şey sormadım. Yola çıktık.
Cipte benden ve hemşire teyzeden başka bir hemşire hanım daha vardı. Bir de şoför. Dördümüz o gün kasabamıza bağlı bütün köyleri dolaşıp sağlık taraması yapacakmışız. Annem ve öğretmenim, hemşire ablalar yalnız kalmasın diye beni yanlarına bekçi koymuşlar. Benim bir şeyden haberim yok.
Askeri cipimiz sürekli bir köye giriyor, başka bir köyden çıkıyor, bir muhtara selam veriyor, bir caminin önünde durup adres soruyor, bir yerde yağmura yakalanıyor, bir yerde çamura saplanıyordu. Adeta on yaşımdaki ben, on sene boyunca yaşadıklarımın bin katı kadar hareketli bir gün yaşıyordum. Durmadan hareket ediyor, durmadan aşı yapıyor, durmadan okul bahçelerine girip çıkıyorduk.
Gittiğimiz köylerde büyük küçük ne kadar insan gördüysek hepsi de çamur içindeydi. Okulları, evleri, sokakları, camileri, bahçeleri her şeyleri çamur içindeydi. Karlar eriyordu. Yolların kenarlarından oluk oluk kar suları küçük çaylar oluşturuyordu.
Ayağında ayakkabısı olan bir çocuk görmemiştim. Üstünde kire pasa batmamış temiz elbiseli bir tek çocuk görmemiştim. Askeri cipimiz köyün meydanına girdiğinde bir çocuk sürüsü peşimize takılıyordu. Afallamıştım. Korkmuştum. Şaşırmıştım. Bu yoksul çocukların, bana, ben “varlıklı ve şanslı” çocuğa bakarlarken gözlerinin içinde dolaşan imrenme, kıskanma duygusunun nasıl da ruhlarına acı verdiğini o yaşımda bile görebiliyor, hissedebiliyordum.
Sabah vakti saçlarımı sıvazlayan nasırlı eli düşünüyordum. Köyün en uzak evine götürdüğüm o ağır çuvalı düşünüyordum. Gezi boyunca o âna kadar ağzını açmamış olan ben, birden yanımdaki şoför amcaya döndüm ve “Yeşilli kadının duası kabul oldu.” deyiverdim! Arabadaki iki kadın ve şoför birden dönüp bana baktılar. Binde bir, zar zor konuşan bu çocuk ne diyordu? Bir şey anlamadılar.
Ruhum su gibi olmuştu. İçim temizlenmiş, ağarmıştı. Bir an önce eve dönmek ve babamla anneme sarılmak istiyordum. Kardeşlerime anlatacağım ne kadar çok şey vardı. İçimdeki oyuk kapandı. Sanki karanlık, akrep dolu bir kuyudan çıktım.

(Not: Yazarın henüz yayınlanmamış olan Sırrımı Serçelere Söyledim adlı çocuk öyküleri kitabından)

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir