Cuma namazını kılmak üzere mahalle camiine doğru yollandım. Bahçeye vardığımda tüm localar kapılmıştı yine. Mecburen beğenilmeyen yerlerden en avantajlı olanına çöktüm. Vakti beklemeye koyuldum.
Saflarda gezinip sosyal mesafeyi ayarlamaya çalışan imam bağırdı birden, “Maskesi olmayan varsa verebilirim.”
Yakınımda oturan maskesiz biri elini kaldırdı, “Ben alabilirim hocam.”
Gencin atıldığını gören maskeli bir amca duramadı yerinde, “Kaliteliyse biz de alalım hocam.”
Maske uzatmak için arkasını döndüğünde amcanın maskeli olduğunu gören imam, derin bir la havle çekti içinden, “Amca, senin masken var ya.”
Yanımda oturan maskeli amca destek kuvveti gibi yetişti hemen, “Ne var canım, yetim malı mı bu? Dağıt herkese birer tane…”
