Bulutlardan serumu koparılmış
Boylu boyuna uzanan ırmakların.
Uzun uzun ağıtlar yak!
Masmavi bir kefenin içinde
Bir çocuk hevesiyle uçurduğun
Rengârenk uçurtmaların…
Kırılmış kristaller var içinde,
Ve elmaslarından süzülmüyor,
Mevsimleri, ruhuna çağıran ışığın.
Belki söndü güzel güneşin.
Yüreğinde biten çiçeklerin arasında
Belki kalmadı kanmayan çiçeğin.
Ama belle ve bil ki
Ey tül kadar zarif, gül kadar narin yürekli,
Yüzüne vurduğunda
Yalancı mermerlerin soğuğu,
Oluverir bir sıcak sığınak
Bir ulu gönlün kovuğu.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir