-Ali Emre’ye-
Fanilik elbisesi içinde çok fazla hareket eden,
Az bir zaman sonra üzerinden çıkarılacakmış gibi
Durmadan durmadan telaşta ve daim silahları ile savaşan?..
Aşk hususu çözülmemiş. Ben de çözemedim ey ozan!..
Güzel bir gün görmüşlüğüne de vardır onlarca hayran kalan.
Bu heykeli devir buradan, bu gölgeyi aydınlat,
Bu şahsiyeti göster, buna hayran bırak.
Kalbindeki itki, potansiyeli yüksek o güç!..
Dört defa düşündürür günde beş vakit arasında beni hayat.
Kendisinin ne olduğunu bilemem. Tarif ettimse de
“Hayat sensin / Korkuyorum, boş bulunup ölmekten bir gün omuzunda”
diyen sen gibi değil.
Bayrak açıyorum evimin balkonunda
Fesleğen kokularının arasından
Zulmün olduğu her yerdeki zalimlere karşı
Çünkü öyle yapar bunu o, daima öyle yapar
Gelip geçiciydik.
Kudretimiz yetse eriyen buzulları katılaştırırdık
Defansif oynamaktan bıktık.
Bir metobüsü dolduracak kadar çok da değiliz üstelik.
Gökyüzünde görseller çizen pilotlara değil
Gönül hanemizden içeri atılmış, atomlarımızı parçalayan,
Hücrelerimize kadar bizi sarsan bombalara hayran kaldık.
Bunca bilinmezlik içinde bildik:
Milyon sesli mızıkanın da sahibi tektir.
Şiir, o düşmez kalemiz,
Burçlarında meşalelerimiz ilelebet sönmeyecektir.
