Şair Alaaddin Soykan (1943) dün vefat etmiş.

Mavera dergisinden hatırlıyorum. Hayal meyal. Derin bir iz yok zihnimde. İsim var. Bir de kekre bir tat. Demek ki şiirlerinin tadını tam alamamışım o yıllarda. Kötü bir tat bıraktığını da hatırlamıyorum. Bu da yok. Sonraları kaybolup gitmiş bende. Bir gömü gibi. Değerli ama elde avuçta bir ağırlıktan mahrum. İnsan, dokunamadığını zamanla unutma odasına taşıyor. Ben de öyle yapmışım. Ta ki 2010 şiir yıllığını çıkarıp dergileri haşır huşur karıştırmaya başlayana kadar…

Peki bu defa ne oldu? Yıllar sonra karşılaştığımda ne yaptı bana bu şiirler? Bende bir ameliyat gerçekleştirdi. İçime usulca sokuldular ve oraya yerleştiler. Bir inşirah hasıl oldu. Tadının içindeki sevimli ve diri taraf hemen öne çıkıverdi. Bir anlamda, bu şiirlerin taaa o zamanlarda bende bıraktığı gerçek şeyi hatırlayıverdim.

Doru Özlem kitabını şu an kitaplığımın raflarında göremiyorum. Kaybolup gitmiştir ya da hiç geçmemiştir elime. Ne olursa olsun, kapak tasarımını en ince noktasına kadar zihnime işleyen vakit çekicinin sesi hâlâ içimde. Gençliğimin sesine karışmış, öylece duruyor orada. Heveslerimin, arzularımın, şiir yazma tutkularımın sesi var onda. Mavera dergisinin gençlik günlerimin üstüne bir mühür gibi bastığı izde herkesin ve her şeyin çağıltısını bulmak mümkün. Şiirin de, Alaaddin Soykan isminin de , Doru Özlem kitabının da

Edebiyat Ortamı Şiir Yıllığının ilki olan  2010 yıllığında Alaaddin Soykan’ın da bir şiirine yer vermiştim: Ve Çağ Alesta. Şöyle demişim o şiire yazdığım yorumda: “Tek şiir kitabı Doru Özlem 1985 yılında Akabe Yayınlarından çıkmıştı. Sonraları şiirle ilişkisini epeyce zayıflattı ve yıllarca dergilerde görünmedi. Geçen yıl bazı dergilerde rastladık. Aşağıdaki şiir, Soykan’ın şiirle bağını koparmadığını gösteriyor.” Bu yorumda eksik bir yer var. 1997 yılında Beyan Yayınlarından çıkan Vay Sevda Karam‘ı anmamışım. Bu kitabı ya unutmuşum ya da hiç görmemişim. Bu ciddi bir kusur benim adıma.

Okumak isteyenler için söz konusu yıllıktaki şiiri aşağıya alıntılıyorum.

Şiirin hem güzel hem de diri bir şiir olduğunu okurun da göreceğini sanıyorum. Kelime seçimindeki özen, söz oyunlarındaki canlılık, anlamı armağan etmek için okurun dikkat uçlarını birazcık sivriltmesini isteyen şairane tutum, geleneği Yunus Emre üzerinden okuyan manevi doku, yer yer Necatigil’i çağrıştıran üslup, şiirin emek isteyen tarafını hiçbir şekilde ihmal etmeyen bir zihni çaba… vs. vs. Sadece şiir zevkimize bir alan açmakla kalmıyor, bizi şüphe götürmez bir saygı duyuşa da mecbur ediyor.

VE ÇAĞ ALESTA

Bilmiyorum var mı acep dirim bekleyen
Şu yeryüzünde
Bir istenir olmuştur ki zira ölümüm
Duyulsa öldüğüm hani bayram olacak
Her şer mülkünde

Bir kâküldür umut bende alna can taraz
Ve şahap düşen
Müzmin ve ur ur da olsa dert savar bir gün
Yeter ki eyleme geçsin gönül neşteri
Bunu en deşen

Azığı zorlayan şavktır şahikaların
Dağ tat yenesi
Çağ o ezilenden yana bir alesta ki
Hiç sökmeyecek serçeye n’etmiş olunca
Şahan pençesi

Doğmak üzere batacak gün bela ufkundan
Vakt erişince
Aşkın mercan bahçesinden muştu rengarenk
Tomurcuk güle kesecek sokulup şevk gür
Misk bir erince

Çağıltılı tok sözlerle durdum şiire
Çağlayan gümrah
Bir çözülmüş olmasın dil o ilham bitek
Meramını en beliğ tarz söyleyiver
İzniyle Allah!

2011 yıllığına alıntıladığım “Sancı Kuytu” başlıklı şiirine de şu yorumu düşmüşüm:

“Soykan şiiri, Türk şiirinde mistik bir izdir. Ne demek bu? Çok şey demek. Bir de şu var: Oyunu seven, deneysel, kelime odaklı.”

Mistik kelimesini kullanmayı artık tercih etmiyorum. “Manevî” demek daha doğru. Benim de o yorumu yazarken kastım “manevî” idi. Önceki şiire ilişkin sözlerim arasında ifade ettiğim “manevî doku” bu. Mümin duyuş da diyebiliriz. Bu dokuyu/duyuşu önemsiyorum.

Bu yıllığa aldığım şiiri de buraya alıyorum.

SANCI KUYTU

Ezan taş hep göğe göğe
Minareden tut var her bir
Olup çağrı esenliğe
Çınlatarak gök gök yer bir

Pınarlaş da yamacında
Gün şor etsin alnacında
Ki ol hayat sofrasında
Ol bel çatak ve dağ yer bir

Deneyimde us kocal da
Parmak kesil daim balda
Ve yergide kendin kal da
Var başkasın öyle yer bir

Su su mercan şehla ak da
Devin muştu bent bent çarkta
Vakte hare oylum sark da
Ura vur em gül neşter bir

Üşütmekçin yancı kuytu
Rüzgara dur hancı kuytu
Başlatıp bir sancı kuytu
Uyku meram turna ger bir

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir